روش قيمت تصاعدي كه در علم اقتصاد قيمت تبعيضي هم خوانده مي شود، مناسب ترين گزينه براي افزايش قيمت بنزين است.  ‌در اين روش، قيمت بنزين بر اساس مصرف خودروها افزايش مي يابد. به طور مثال در 60 ليتر اول، فرد براي هر ليتر 100 تومان، در 60 ليتر دوم 400 تومان و براي بالاتر از 120 ليتر قيمتي بالاي 600 تا 700 تومان مي پردازد. در اين روش آثار تورمي ناشي از افزايش قيمت بنزين كاهش مي يابد، يادآور شد: البته در روش تبعيضي نياز است كه كارت سوخت متناسب با آن نيز طراحي شود. روش مناسب ديگر اين است كه سهميه بنزين را به 50 ليتر كاهش دهيم و هر ليتر را به قيمت 100 تومان عرضه كنيم. در اين شيوه، به دليل اين كه باقي بنزين مورد نياز با قيمت 400 تومان خريداري مي شود، به طور نامحسوس ميانگين قيمت بنزين 250 تا 300 تومان افزايش يافته است. تورم حاصل از افزايش قيمت بنزين اجتناب ناپذير است، بيشترين تاثير آن بر حمل و نقل خصوصي است. اين افزايش قيمت زنجيره اي است. افراد براي جبران هزينه‌هاي خود سعي مي كنند كه درآمد خود را افزايش دهند. در واقع درآمد حاصل شده، صورت هزينه اي براي ديگران است. فقط در حالتي اين اثر بر حمل و نقل كمتر مي شود كه گسترش سيستم حمل ونقل عمومي متناسب با افزايش قيمت بنزين باشد، چرا كه در اين زمان تقاضا براي مترو و اتوبوس به دليل گران شدن بنزين بيشتر مي شود. ازمعايب شيوه ايجاد خط اعتباري رانندگان بخش حمل و نقل اين است كه  تنها تاكسي ها برخوردار مي شوند، در حالي كه حدود 30 تا 40 درصد جابه جايي مسافر از طريق مسافربرهاي شخصي انجام مي شود. در اين خصوص بهتر است كه سازمان تاكسي راني براي كاهش تاثيرات ناشي از افزايش بنزين، مسافربرهاي شخصي را نيز تحت پوشش قرار دهد. در مورد اين كه تاثير افزايش قيمت گازوييل بر تورم بيشتر است يا بنزين؟ بايستي تاكيد كرد كه هردو مهم هستند، ولي بنزين به دليل اين كه براي مردم قابل لمس است، مهم تر است؛ چرا كه سهم بيشتري از درآمد افراد خرج كرايه رفت وآمد مي شود و در صورت افزايش قيمت بنزين، درآمد بيشتر فرد به هزينه حمل ونقل تبديل مي شود.  ‌